gövdemin içinden geçen çiçek

güneş
bir çiviyle tutturdu beni
sol göğsümden —
dikişsiz bir sarının
bozulmaya direnen ucuna

çiçekler
tersten açtı bu sabah
deseni içe kaçmış elbisemden
unuttuğum bir mektubun
mührüydü sanki
güneşin
gövdeme bastığı
çiçekler

gölge değdi
ama dokunmadı
bir ses gibi sustu önce
sonra kabardı içimde
kıyısı sessizliğin

bir ilik aradım
düğmesiz göğsümde
kapatamadığım bir sabırdı
iğnesi içime kırılan

ışık çekilince
tenim
kendine döndü
ama ben
bir renk tutamadım içinde

çözülmüş gibi
ağırlaştı dantel
önce saklıyordu beni —
şimdi
içimde açılan desen

üstümdeki yük değil —
içimdeki dikişsiz
sana söylenmemiş şeyler

17/05/25