Sevinç Bekçileri

Gökyüzü kısık,
ama siz bir fırtına alkışlıyorsunuz,
dudaklarınızda bir emir:
“Sevin!”

Sokak taşları çatlamış,
ne gam,
mutluluk mendilleriyle kuruluyor
mazgallardaki kan.

Sevinç bir sınav mı?
“Her karesinde yüzün olmalı!”
Kendini unutmanın mecburi kılavuzu,
bir zorbalık kanunu.

Her kaldırım taşı bir manifesto,
ve herkesin adımları gözetim altında:
“İz bırakmadan yürüyemezsin!”
Ama biz taşları söküp
kendi yollarımızı döşüyoruz,
çamurlu ama sahici.

Şehirlerin yüzü yok,
binalar sır verir mi?
Her duvar bir sessizlik antlaşması,
her pencere bir gözyaşı aynası.
Ama biz baktığımız yerden
bir ışık sızdırıyoruz,
incecik bir direnç,
belki bir sabah nefesi.

Çünkü biliyoruz,
sevinç bir görev değil,
bir gülüşün kalbine sığan yıldız.
Ne zorla yakılır,
ne zorla söndürülür.

Bir yanıt bırakıyoruz size:
“İçimize sinen şeye sevinip
sinmeyene sevinmeyeceğiz
ve bu dert olmasın hiçbirinize.”