Gaziantep Destanından Bir Yaprak

I

bir karanlık ki Gaziantep’ten daha eski
bir taşın altında kalmış gibi Kilisli Arslan
sessizliği büyütüyor duvar diplerinde
sanki her bakışı bir mermi
sanki bir siper her nefesi

II

ve Şahin Bey’in oğlu Hayri Bey
mini mini ellerinde babasının gölgesi
bir kahramanlık ki boyundan büyük
sabah olur kalkar dağlara vurur
ayak izlerini küçücük
toprak onu bir türküyle uyutur
bir şehit türküsüyle uyandırır

III

bir top mermisi düşer zamana
bir baba ve birader gider
bir Mehmed Ali kalır
yol ağasının oğlu değil artık
yolun ta kendisi
ateşten bir mektup gibi taşır haberi
sabaha

IV

Düyun-ı Umumiye Tahsildarı’nın oğlu İsmail
bir gece yarısı muhasarayı yarar
mektup derindedir cebinde değil
bir yürektedir taşınan
Kılıç Ali’yle Arslan Bey’in nefesi sırtında
bir at ki rüyadan hızlı
bir nal sesi ölümden sivri

V

Adana cephelerine varırlar mı? Varmazlar mı?
Fransız kurşunu bir kuş olup çıkar gecenin gözüne
İsmail düşer atından
bir mektup kanar Antep’e doğru
Amerika Hastanesi’nde beyaz bir yatak
bir şehit düşer ki deftere yazılmaz
10 Ekim 1920
saat: şafak

VI

şimdi bir fotoğraf var elden ele dolaşan
Tıp Fakültesi’nde bir talebe Hüseyin İbrahim
Trabzon’dan bir yüz
Cemiyet’ten bir ses
Arslan Bey verir bu hatırayı
bir Gaziantep harbi sığar mı kareye?
sığmaz
bir milletin yüzü sığar
sığar da
arkasına yazılır bu destan
27 Kasım 1923
Üsküdar Jandarma Kumandanı
Yüzbaşı
Arslan

VII

işte böyle kalsın
bir fotoğrafın arkasında
bir not gibi
bir şiir gibi
bir çocuğun belleğinde
bir fidan gibi
büyüsün
büyüsün de
olsun vatan.