Yedi Bölümlü Bir İtiraz

YEDİ BÖLÜMLÜ BİR İTİRAZ

1. 
   YIKIM VE KAYIP
   Bir damla kan düşer deftere, harfleri bozar.
   Top mermisi değil, bir çocuğun gülüşü patlar duvarda.
   Oyuncak ayısı toprağın altında,
   Umutla dolu hâlâ sırtındaki yırtık çanta.

Bir anne ismi fısıldanır yıkıntıların arasından,
Cevap yok, sadece rüzgâr.
Bir çocuğun ağlaması, haritayı deler gibi,
Sınırları değil, hayatı tanımlar.

2. ÇOCUKLUĞUN DİRENİŞİ
   Toz içinde bir sokakta, tebeşirle çizilmiş:
   Kare kare seksek çizgileri yerde
   Tank oyunu bozuyor,
   Paletiyle geçiyor birden sekize.

Cebinde bilyeler, kalbinde sorularla
Koşan bir çocuk, meydan okur ölüme
Gözlerindeki ışıltıdan utanır karanlık,
Çocukluk, bir direniştir başlı başına.

3. EĞİTİM VE UMUT
   Yazıyorlar “dünya”yı harf harf yaralı kolla,
   Defterler yırtık, kalemler paslı, örtüler toz.
   Pamuk Prenses perdesi sallanıyor yıkık duvarda,
   Açlığı unutup hayatı büyütüyorlar rüyada.

Kırmızı başlıklı kız bu gece ekmeksiz uyur,
Masalların içi delik, kurdun midesi boş.
Balkon altı sınıflarda yankılanır çocuk uğultusu,
Bilginin kokusu silinmiş, rutubetle dolmuş tahta.

4. YOK EDİLEN MASUMİYET
   Oyuncağı sustu, toprağa gömüldü son dileği,
   Susturulmuş bir ninnidir şimdi toprağın altında.
   Savaşın alfabesi: A harfi açlık, B harfi bomba,
   Çocukluk çarpılır Ç harfinde, çaresiz.

Beden değil, düşler hedef olur önce,
Yatak değil, siper olur oyuncak kutusu.
Bir oyuncak tabanca, gerçeğe dönüşür,
Ve çocuk, düşman belletilir çocukluğuna.

5. DAYANIŞMA VE DİRENİŞ
   Bir somun ekmeği bölüşürken enkazın gölgesinde,
   Elleri küçük, yürekleri kocaman dört kız.
   Siyah dumanı delip geçen bir tebessümle,
   Umut yazdılar yıldızlara, gökyüzüne, geceye.

Küçük parmaklarla dokunurlar hayatın yarasına,
Biri battaniye uzatır, biri oyuncak paylaşır.
Çocuklar da bilir; susmak bazen ihanettir,
Ve konuşmak, yaşamak kadar kutsal.

6. SESLENİŞ VE ÇAĞRI
   Zaman mı sarar yaralı kanatları,
   Yoksa rüzgâr mı taşır hasretin şarkılarını?
   Kimin sınırına düşer bir gözyaşı,
   Kim alır sorumluluğunu düşen bir salıncağın?

Ey dünya çocukları! Bir günlüğüne verin ellerinizi,
Kum torbalarını çiçeklere, bombaları kuşlara çevirelim.
Bir resim çizelim uçurtmalarla özgür gökyüzünde,
Ve yeniden doğsun güneş Filistinli çocuğun gözlerinde.

7. UMUT TÜRKÜSÜ
   Karanlığın koynunda bir çiçek açar gizlice,
   Umut yeşerir kırılan zincirlerin her sesiyle.
   Tozlu raflarda unutulmuş kitapların dilinde,
   Yeniden doğar dünya, bir çocuğun nefesiyle.

Yıkılmış sokaklarda filizlenir umudun tomurcukları,
Her kalem ucu, karanlığı delen bir meşale.
Çocuklar yazıyor yeniden dünyayı harf harf,
Barış; en inatçı çiçek, açıyor en sert betonda bile.

16/05/25