Gök

I.

Kalabalık
bir caddenin gürültüsünden değil,
tabaklara düşen o çok sesli sessizlikten.
Bir masa, soğuyan çaylar,
konuşuldukça uzayan ve bir yere varmayan kelimeler.
Eksiliyorum.
Bir düğme kopuyor sanki göğsümün iç astarından,
düşüyor, masanın altındaki o karanlık toza karışıyor.
Yüzümdeki gülümseme yapay bir mimari,
taşıyamıyorum artık kendi penceremi.
Bir es lazım bana,
bir kesik, bir kırılma anı,
kalabalığın dişleri arasından sıyrılıp çıkacak bir aralık.

II.

Dışarı çıktım.
Dünyanın en geniş, en bencil maviliği orada.
Tam da olması gerektiği kadar geniş,
olabileceği kadar bencil ve
bir insanın göğsüne oturması gerektiği kadar ağır
birikmiş bütün maviliğini göğsüme doğru indiren.
Bakmak,
bir göğe uzun uzun bakmak;
içinin pasını silmek değil sadece,
o pası gökyüzünün serin kovanına bırakmak.
Bakmak, onarmaktır içi geçmiş bir insanın dağılmış yerlerini.
Hüznüm tazeleniyor, eriyor karanlık
Bir atın duruşunda, bir vapurun yanaşmasında değil,
ceplerime doldurduğum o lekesiz soğukta.
Çünkü gök, hiç konuşmadan kabul eder insanın çürümesini,
Orada tutulur zaman, orada toplanır soluk,
zamanı orada bir anlığına çivilere asıyorum.
kendi kemiğine geri dönüyor soluk.
hiç konuşmadan anlaşılan tek şeydir gök.

III.

Rüzgâr, ceketimin katlarında kıvrılan bir hayvan şimdi,
eğilip okşuyorum onun görünmez tüyünü.
İçimdeki o dağılmış, parçalanmış, birbirine değmeyen yerler,
göğün o koca genişliğinde tek bir çizgiye dönüşüyor.
Sığındığım şey bir kaçış değil, bir inşa:
Gözlerimde koca bir boşluğun güvenliği,
hiçbir masanın deviremeyeceği kadar dik ve suskun.

IV.

Şimdi geri dönüyorum o aynı masaya,
aynı seslerin, aynı bardak şıngırtılarının ortasına.
Ama artık aynı insan değilim o masada.
Ceketimden hafif bir fırtına dökülüyor ahşaba,
sözlerimde kimsenin ölçemeyeceği bir mesafe var.
Siz konuşuyorsunuz, ben içinizde duran o büyük gökyüzünü dinliyorum;
gözlerimde koca bir boşluğun güveni,
göğsümde taşıdığım o taze, o kocaman ömürle.