Gökyüzüne Düzeltme

sen bir yıldız bıraktın
karanlık yanına eğildi cümlenin
sonra bir tane daha
göğün unutkan yerlerinde
ışık çoğaldı

oysa hiçbir şey çoğalmaz burada
her şey bir başka şeyin eksilmesiyle var
mesela sen gittin diye
bu gece daha çok yıldız var
bu gece daha çok yara var
ve beden unuttuğu yerleri hatırlıyor
bir iğnenin acıyı değil
acının iğneyi çağırması gibi

bir yıldız görünce
ötekileri çağırıyor insan
bir yarayı görünce
bedenin geri kalanı gibi

*

sessiz bir çizgi geçti içimden
gökyüzü bir şeyi sildi yine

sen bir yıldız bıraktın
düşer gibi içime
karanlık eğildi cümleme
sessizce, ismine

bir şey çoğalmadı aslında
biz sandık ışık arttı
oysa her parıltı
bir şeyi biraz azalttı

bir şey çağırır içimde
adı yok, yeri yok yine
ne kadar bakarsam göğe
o kadar düşerim kendime

bir ışık söner içimde
sesin kalır geride
ne kadar susarsam senden
o kadar büyür içimde

bir yıldız, bir yara daha
içimde büyür karanlıklarda
sen gittin diye değil
biz eksildik aslında

bir yıldız, bir yara daha
sessizce çoğalır bende
ne kadar yanarsam içten
o kadar sen kalır bende

bir yarayı görünce
beden hatırlar kendini
eksik olan ne varsa
orada duyar sesini

bir kelime düşer bazen
tam cümlenin ortasına
biz susunca büyür
gökyüzü boşluğuna

bir isim çağırır içimde
karşılık bulmaz hiçbir yerde
ne kadar bakarsam göğe
o kadar düşerim kendime

bir şey geri çağırır beni
ne adı var ne de yeri
ne kadar kaçsam senden
o kadar kalırım içimde

karanlık öğrenir beni
yavaşça, isim isim
her ışık biraz sen
her eksik biraz bizim

bir düzeltme çizgisi gibi
geçersin içimden bazen
neyi sildiğini bilmem
ama ben hep eksilirim zaten

sessiz bir çizgi geçti içimden
gökyüzü bir şeyi sildi yine

biz nerede eksildiysek
orası başlar yeniden